Een WKO-systeem (Warmte-Koude Opslag) is een techniek waarbij thermische energie tijdelijk wordt opgeslagen in de ondergrond. In de zomer wordt overtollige warmte uit gebouwen of uit hernieuwbare bronnen (zoals zon of aquathermie) opgeslagen in een warme bron (een aquifer), en in de winter wordt deze warmte weer opgepompt om gebouwen te verwarmen. Omgekeerd wordt in de winter koude opgeslagen voor gebruik in de zomer. Zo ontstaat een gesloten energiesysteem dat warmte en koeling per seizoen herverdeelt.
Het systeem bestaat uit een doublet: twee bronnen op zo’n 30 tot 150 meter diepte, één voor warmte en één voor koude. Via een warmtepomp wordt de temperatuur opgewaardeerd naar bruikbaar niveau. WKO werkt het meest efficiënt in combinatie met lage-temperatuurafgifte zoals vloerverwarming, en is vooral geschikt voor grote gebouwen, kantoren, ziekenhuizen, scholen of woonwijken.
WKO verlaagt het energieverbruik voor verwarming en koeling met 30 tot 70% en reduceert de CO₂-uitstoot aanzienlijk. De techniek is in Nederland goed ontwikkeld en vergund via de Wet bodembescherming. Beheer, monitoring en balans tussen warmte en koude zijn cruciaal voor langdurige werking. Ook kan WKO worden gecombineerd met andere bronnen zoals aquathermie of zonthermische systemen.
Door de hoge efficiëntie, lange levensduur en minimale ruimtelijke impact is WKO een van de belangrijkste opties voor duurzame gebouwverwarming in de energietransitie. Nederland telt inmiddels ruim 3.000 actieve WKO-installaties.