Een monopile is een veelgebruikt type fundering voor offshore windturbines. Het bestaat uit één stalen buisvormige paal die met heistelling in de zeebodem wordt geheid. Door zijn eenvoud en robuustheid is de monopile inmiddels de standaard bij de bouw van windparken op zee, tot waterdieptes van ongeveer 50 meter. De diameter van een monopile kan oplopen tot meer dan 10 meter, met een lengte van 80 meter of meer, afhankelijk van de grootte van de turbine en de plaatsingslocatie.
De constructie van een monopile begint met staal, dat in secties wordt gewalst en gelast tot een holle cilinder. Dit staal moet bestand zijn tegen zware belastingen door golven, stroming en wind. De plaatsing gebeurt vanaf een gespecialiseerd installatieschip, dat de paal verticaal positioneert en met een hydraulische heihamer in de bodem slaat. Vaak worden geluidsbeperkende technieken toegepast om verstoring van het zeeleven tijdens heiwerkzaamheden te beperken.
Monopiles zijn populair vanwege hun betrekkelijk eenvoudige ontwerp en relatief lage kosten ten opzichte van alternatieven zoals jacketfundaties of drijvende constructies. Ze zijn ook goed recyclebaar, aangezien staal eenvoudig opnieuw kan worden ingezet. Toch hebben ze ook milieu-impact, zowel in de productiefase als bij installatie. Daarom wordt steeds meer gekeken naar de toepassing van emissiearme productiemethoden, hergebruik van materialen en duurzamere staalsoorten.
In de energietransitie spelen offshore windparken een sleutelrol, en daarmee ook de technologieën die hun bouw mogelijk maken. Monopiles maken grootschalige elektriciteitsopwekking op zee technisch en economisch haalbaar. Met de groeiende omvang van windturbines en de uitbreiding naar diepere wateren wordt continu gewerkt aan de verdere ontwikkeling van dit funderingstype. Fabrikanten zoals Sif en EEW produceren momenteel de grootste monopiles ter wereld, vooral bestemd voor Noordzeeprojecten waar windenergie snel terrein wint.